İNSANLAR GÖREVİNİ UNUTUYOR!

İçimin sesini dinledim bu sabah
Erken kalkıp şükrettim, yürüyebiliyordum.
Güneşin ışıltısını görünce gözlüğüme,
Yanan ocakta kaynayan çaydanlıktan gelen taze çay kokusuna
Bir dilim ekmeğe yapışan balın tadına ve hayatın varlığına.

Bize verilenleri sayamadım akşama kadar.
Hepsinde ayrı bir mana, ayrı bir anlam var.
Hiç kimseye ve hiç bir şeye kızmadım bu gün,
Yalnızca düşündüm neden bu acılar, kaygılar, zulüm.
Açlıklar, kavgalar ve ölüm.

Akşam yatağımda içimin sesine sordum günü.
Nedir sorun ?
Dünya küçük yetmiyor,
İnsanlar aç doymuyor,
Sistemler acımasız affetmiyor,
Kimse kimsenin halinden anlamıyor.
Nereden ve neden geldik?
Ne kadar durup, nereye gideceğiz?
Sonu hiç mi görmeyeceğiz?
Ve dedi ki!
İnsanlar görevini unutuyor.

Turgut Altun