Hindistan’da çok ünlü bir ressam varmış. Herkes bu ressamın yapıtlarını
kusursuz kabul edecek kadar beğenirmiş ve onu “Renklerin Ustası”
anlamına gelen Ranga Geleri olarak tanısa da kısaca Ranga Guru
derlermiş. Onun yetiştirdiği bir ressam olan Racigi ise artik eğitimini
tamamlamış ve son resmini bitirerek Ranga Guru’ya götürmüş ve ondan
resmini değerlendirmesini istemiş. Ranga Guru; “Sen artık ressam
sayılırsın Racagi. Artık senin resmini halk değerlendirecek.” diyerek
resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve meydanda en görünen
yere koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan
beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını
istemiş. Racigi denileni yapmış.Racigi birkaç gün sonra resme bakmaya
gittiğinde görmüş ki tüm resim çarpılardan neredeyse görünmüyor. Çok
üzülmüş tabii. Emeğini ve yüreğini koyarak yaptığı tablo kırmızıdan bir
duvar sanki. Resmi alıp götürmüş Ranga Guru’ya ve ne kadar üzgün
olduğunu belirtmiş. Ranga Guru üzülmemesini ve yeni bir resim yapmasını
istemiş. Racigi yeniden yapmış resmi ve gene Ranga Guru’ya götürmüş.
Ranga Guru resmi tekrar şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını
istemiş. Ama bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı
boya, birkaç fırça ile birlikte insanlardan beğenmedikleri yerleri
düzeltmesini rica eden bir yazı bırakmasını istemiş. Racigi denileni
yapmış…Birkaç gün sonra gittiği meydanda görmüş ki resmine hiç
dokunulmamış, fırçalar da boyalar da bırakıldığı gibi duruyor. Çok
sevinmiş ve koşarak Ranga Guru’ya gitmiş ve resme dokunulmadığını
anlatmış. Ranga Guru demiş ki;“Sevgili Racigi, sen ilk resminde
insanlara firsat verildiginde ne kadar acımasız eleştirebileceklerini
gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini
karaladı… Oysa ikinci resminde onlardan hatalarını düzeltmelerini
istedin, yapıcı olmalarını istedin. Şunu hiç unutma sevgili Racigi, kötü
yönde eleştirmek kolaydır, yapıcı eleştiride bulunmak ise eğitim
gerektirir....